กลับมาแปะเพลงอีกครั้ง  เมื่อคืนได้ยินบางคนเปิดเพลงนี้  ก็เลยเอามาแปะมั่ง  อิอิ

วันนี้ปวดหัวทั้งวันเพราะมีคลื่นอะไรบางอย่างมาก่อกวนสมอง  ทุเลาลงแต่ไม่ทั้งหมด

เลยมาอัพบลอกบำบัดซะงั้น 

นิยามใหม่ของบลอกนี้  "บลอกคนบ่น "


เรื่องราว

วันนี้เจอน้องสาวของเพื่อน  ยังไม่ได้ทันได้ดูหน้าดูตา  เค้าทักเราก่อน

เรียกชื่อฉันเสียงดัง  จนฉันตกใจว่าใครเรียก  เพราะขณะนั้นไม่มีใครที่ทำงานด้วยอยู่ด้วย

ฉันยังงง ๆ อยู่เลย  แต่พอน้องเค้าบอกว่าเป็นเค้า  ฉันก็อ๋อในทันที

แล้วก็ถามไถ่ทุกข์สุขกันเป็นธรรมดา  สุดท้ายก็ถามถึงเพื่อนคนนั้น 

ซึ่งเป็นเพื่อนตอนประถม (1 ปี) เพื่อนตอนมัธยมต้นที่อยู่ห้องเดียวกัน 3 ปี

แล้วก็ตอน ม.ปลาย  ซึ่งจะแยกย้ายกันเรียนคนละสาย  แต่ตอนม.ปลาย

เราย้ายบ้านไปอยู่แถว ๆ ที่เค้าอยู่  ก็มีเพื่อนคนนี้แหละพาดูบอล

ไปตีแบต  ออกกำลังกาย  เล่นด้วยกันเวลาที่อยู่บ้านตอนเย็นหรือเสาร์อาทิตย์

จนเค้าเข้าเรียนระดับอุดมศึกษา  เพื่อนก็เรียนพยาบาลที่เดียวกับพี่สาวเรา

ก็เลยยังติดต่อกันอยู่ประจำ  จนห่างกัน 4 ปีหลังนี้ 

นึกมาตลอดว่าเค้าจะต้องย้ายไปอยู่ต่างจังหวัดสร้างชีวิตครอบครัวอย่างที่วางไว้

เพราะแฟนของเพื่อนนั้นอยู่ต่างจังหวัด 

แต่มาวันนี้  พอประโยคเดียวที่ถามถีงเพื่อนจากน้องสาวเค้า

"พี่...ไม่รู้เหรอว่าเลิกกันแล้ว" 

พอฉันได้ยินประโยคนี้เท่านั้นแหละ  ขนลุกไปทั้งตัว

ด้วยฉันคิดมาเสมอว่า  เพื่อนจะมีชีวิตครอบครัวที่ดี

แต่ไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้ยินข่าวยังนี้ 

เอาวะ  ยังไงเพื่อนฉันก็สวย  เก่ง  อย่าบอกใคร 

อยู่ได้โดยไม่ต้องพึ่งใครอยู่แล้ว เหมือน ๆ กับเหตุผลที่แฟนของเค้าบอก

ว่า  "เพื่อนฉันเป็นผู้นำมากเกินไป  ทนไม่ได้" 

ขำ  ทนอะไรไม่ได้นะ ทนที่จะมีภรรยาที่ดี  พอว่างจากงาน

ก็ต้องเดินทางไปต่างจังหวัด "แพร่"  เพื่อดูแลลูกนี่นะ  และในอนาคต

มีแผนชีวิตว่าจะย้ายงานไปที่ต่างจังหวัดเพื่อมีชีวิตครอบครัวด้วยกัน

แต่ตัวกลับบอกว่า  "เพื่อนฉันเป็นตัวนำมากเกินไป  ทนไม่ได้" 

เหอ ๆ ไม่มีคำพูดอะไรได้นอกจากบอกว่า  

เหตุผลดีจัง  ทั้ง ๆ ที่มีลูกอยู่ในตอนนั้นไม่ถึงสองขวบด้วยซ้ำ 

ส่วนหนึ่งในชีวิตคู่และความรัก  ก็หนีไม่พ้นเรื่องความเปลี่ยนแปลงของใจ

ความเปลี่ยนแปลงของใจคนมีผลให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในความรักและชีวิตคู่

ใครได้ยึดคิด  ก็เศร้า  ก็ผิดหวัง  ไปมากมาย 

แต่อย่าพ่ายแพ้

เราต้องอยู่บนความเปลี่ยนแปลงเสมอนะคะ 


ขอให้เพื่อน ๆ มีความสุขทุกวันค่ะ