Let it be!

ตอนสายของเช้าวันนี้  หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจเก็บกวาดบ้าน  ให้พอสะอาดตา  ไม่รกรุงรังมากเกินไป

ฉันเดินวนเวียนไปรอบบ้าน  เพื่อจะได้กวาดใบไม้  ดิน  และฝุ่นรอบ ๆ บริเวณบ้าน 

เดินวนไปวนมา  เดินไปดูต้นไม้ที่พ่อปลูกไว้หน้าบ้าน  หนึ่งในนั้นมีต้นดอกปีบ  ซึ่งพ่อปลูกให้ตามคำเรียกร้อง

ต้นปีบสูงเกือบ ๆ สามเมตร  มีใบพอประมาณ  เคยออกดอกบ้างแล้ว  จึงมีต้นปีบต้นเล็ก ๆ รอบ ๆ บริเวณ

ชวนให้ฉันหาเรื่องซะแล้วสิ  "โห  ทำไมต้นเล็ก ๆ นี่เยอะจัง"  ทันใดนั้น  ฉันก็เดินวนเวียนหาจอบและเสียม

เดินหาบริเวณเหมาะ ๆ หาที่ลงต้นปีบอีกซักต้น  พ่อเกิดสงสัย  ซ้ำกลัวฉันจะไปปลูกอะไรทับต้นไม้ที่ปลูกไว้อยู่ก่อนแล้ว

พอรู้ว่าจะปลูกต้นปีบเท่านั้น  ห้ามแล้วห้ามอีก  บอกเป็นต้นไม้ใหญ่  ไม่มีประโยชน์อะไร 

ง่ะ  อยากจะปลูกแทบแย่เลยละ  ใครว่าไม่มีประโยชน์ล่ะ  ต้นไม้ใหญ่ ๆ นี่ใช้บังแสงแดดให้ความร่มเย็นดี

มาบอกต้นปีบเราไม่มีประโยชน์  ดอกก็หอมเกินใคร  ฉันขุดต้นปีบต้นเล็ก ๆ มาลงหลุมที่ขุดไว้

พ่อมาดูก็หัวเราะบอกว่าไม่รอดแน่

(ฉันก็คิดงั้น  เพราะปกติจะปลูกอะไร  ฉันจะเตรียมดินได้ดีกว่านี้  แต่นี่ไม่ได้ทำอะไรเลย  ขุดอย่างเดียว)

เที่ยง ๆ ฝนตกหนัก  แสบซ่าสองคนออกไปเล่นน้ำฝน  ฉันออกไปล้างจาน  ซักระยะฉันบอกให้ลูกเลิกเล่น

ต้องให้ฉันโวยวายทุกทีถึงจะเลิกเล่นดื้อ ๆ พอล้างจานเสร็จเรียบร้อยแล้ว  ก็เดินสำรวจดูร่องรอยของฝน

ขณะที่อยู่หลังบ้าน  ได้ยินเสียงพ่อหัวเราะชอบใจ  เอ๋ยเรียกชื่่อฉัน  และหัวเราะขำ ๆ "บอกแล้วว่าไม่รอดแน่ ๆ"

ฉันสงสัยเดินไปถามพ่อว่าอะไรไม่รอด  พ่อตอบว่าต้นปีบไม่รอดแล้ว  เหอ ๆ

ฉันวิ่งไปดู  ง่ะ  เหี่ยวเฉาโรยรา    ปลูกไม่ขึ้นอ่ะ 

คอยดูเหอ  กลับไปกรุงเทพ  จะไปเอาฝักแก่ ๆ ของดอกปีบมาเพาะไว้ให้เต็มกระถางเลย 
เพลง ใจนำทาง (นิว วงศกร)